Η πρόσφατη ανακοίνωση της Δημοτικής Αρχής για την έγκριση μίσθωσης χώρων στέγασης των ΚΑΠΗ σε Αριδαία και Εξαπλάτανο παρουσιάστηκε ως μια μεγάλη κοινωνική νίκη και ένα «βήμα σεβασμού» προς την τρίτη ηλικία. Όμως, πίσω από τους συναισθηματικά φορτισμένους χαρακτηρισμούς για τους «ανθρώπους που μας μεγάλωσαν», κρύβεται μια πραγματικότητα που εκθέτει τη διαχρονική ολιγωρία και την έλλειψη μόνιμου στρατηγικού σχεδιασμού.
1. Η ομολογία της αποτυχίας: «Μετά από πολλά χρόνια αναμονής» Η ίδια η ανακοίνωση παραδέχεται πως οι ηλικιωμένοι της Αλμωπίας βρίσκονταν στο «περίμενε» για χρόνια. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: Γιατί έπρεπε να περάσουν τόσες θητείες και τόσοι χειμώνες για να θεωρηθεί «σημαντικό βήμα» το αυτονόητο; Η αξιοπρέπεια της τρίτης ηλικίας δεν μπορεί να είναι αντικείμενο πανηγυρισμών όταν προσφέρεται με καθυστέρηση δεκαετιών.
2. Μίσθωση αντί για Ιδιόκτητες Υποδομές: Η «ενοικιαζόμενη» φροντίδα Η επιλογή της μίσθωσης χώρων, αντί για την ανέγερση ή την αξιοποίηση ιδιόκτητων δημοτικών ακινήτων, εγείρει ερωτήματα για την οικονομική βιωσιμότητα και το όραμα της Δημοτικής Αρχής.
- Γιατί ο Δήμος επιλέγει να επιβαρύνει τον προϋπολογισμό του με ενοίκια σε ιδιώτες, αντί να διεκδικήσει χρηματοδοτήσεις για μόνιμες, σύγχρονες και ιδιόκτητες δομές;
- Μια μίσθωση είναι μια προσωρινή λύση που εξαρτάται από τις διαθέσεις του εκάστοτε εκμισθωτή. Είναι αυτός ο «χώρος που τους αξίζει» ή απλώς μια λύση ανάγκης για να κλείσουν στόματα;
3. Το «Ελάχιστο» που έγινε «Μέγιστο» Η Δημοτική Αρχή δηλώνει πως αυτό είναι το «ελάχιστο» που μπορεί να προσφέρει. Στην πραγματικότητα, φαίνεται πως το «ελάχιστο» βαφτίζεται «μέγιστο κατόρθωμα» για επικοινωνιακούς λόγους. Η πραγματική φροντίδα για τα ΚΑΠΗ δεν εξαντλείται στους τοίχους ενός νοικιασμένου κτιρίου, αλλά στις υπηρεσίες υγείας, την κοινωνική ένταξη και τις δραστηριότητες που –προς το παρόν– παραμένουν στα χαρτιά.
4. Η χρονική συγκυρία και ο επικοινωνιακός «σεβασμός» Η χρήση λέξεων όπως «σεβασμός» και «ουσία» χρησιμοποιείται συχνά ως προπέτασμα καπνού για να αποφευχθεί η κριτική επί της διαδικασίας. Οι πράξεις που έχουν «ουσία» κρίνονται από τη διάρκεια και τη σταθερότητά τους, όχι από τις αποφάσεις των επιτροπών που σπεύδουν να καλύψουν κενά ετών κάτω από την πίεση της κοινωνικής κατακραυγής.
Συμπέρασμα Οι ηλικιωμένοι της Αριδαίας και του Εξαπλατάνου δεν χρειάζονται ευχαριστήρια λόγια για το ότι «μας μεγάλωσαν», αλλά έναν Δήμο που δεν θα τους θυμάται μόνο όταν βρίσκει ένα ακίνητο προς ενοικίαση. Η στέγαση των ΚΑΠΗ είναι μια υποχρέωση που έπρεπε να είχε λυθεί προ πολλού. Το να παρουσιάζεται σήμερα ως «τομή», αποτελεί μάλλον υποτίμηση της μνήμης και της νοημοσύνης των πολιτών.
