Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης
Η ανοιχτή επιστολή που απέστειλαν οι κερασοπαραγωγοί της Πέλλας και της Ημαθίας προς τον Πρωθυπουργό δεν είναι απλώς μια ακόμη διαμαρτυρία αγροτικών συλλόγων. Είναι μια κραυγή απόγνωσης που αναδεικνύει το μέγεθος της θεσμικής απαξίωσης μιας ολόκληρης περιοχής. Όταν ο εκπρόσωπος των παραγωγών, Χρήστος Τσιρανίδης, κάνει λόγο για «ανεπανάληπτη κοροϊδία», δεν χρησιμοποιεί σχήμα λόγου, αλλά περιγράφει την ωμή πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι του μόχθου στα χωράφια της Σκύδρας και της Βέροιας.
Το χρονικό της υπόθεσης αποτελεί μνημείο κρατικής αναλγησίας. Από τον καταστροφικό παγετό του Μαρτίου 2025 μέχρι σήμερα, οι παραγωγοί έγιναν μάρτυρες ενός απίστευτου θεάτρου υποσχέσεων. Οδηγήθηκαν στο να πληρώσουν τέλη εκτίμησης για 11.500 δηλώσεις, με τη διαβεβαίωση ότι θα αποζημιωθούν άμεσα μέσω του ΕΛΓΑ. Πέρασαν όμως δέκα μήνες και οι εκτιμήσεις δεν έγιναν ποτέ. Αντί γι’ αυτό, οι αγρότες εισέπραξαν «χτυπήματα στην πλάτη» σε τοπικά πανηγύρια και αόριστες υποσχέσεις από κυβερνητικούς βουλευτές, οι οποίοι φαίνεται πως εξάντλησαν τη δραστηριότητά τους στις φωτογραφίες και όχι στις λύσεις.
Το σκάνδαλο, ωστόσο, αποκτά ευρωπαϊκές διαστάσεις. Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει «αναρμόδια» ή ισχυρίζεται ότι αναζητά κονδύλια, οι γειτονικές μας χώρες –Βουλγαρία, Ρουμανία και Ουγγαρία– κινήθηκαν με ταχύτητα φωτός. Υπέβαλαν τεκμηριωμένα αιτήματα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εξασφάλισαν ειδικές ενισχύσεις για τους δικούς τους κερασοπαραγωγούς. Η Ελλάδα, η χώρα με τη μεγαλύτερη έκταση καλλιέργειας κερασιών στην περιοχή, παρέμεινε θεατής. Γιατί δεν υποβλήθηκε αίτημα; Ποιος ευθύνεται για αυτή την εγκληματική ολιγωρία που στερεί πολύτιμο συνάλλαγμα από την εθνική οικονομία και επιβίωση από χιλιάδες οικογένειες;
Τα ερωτήματα που θέτουν οι ακρίτες παραγωγοί είναι αμείλικτα. Υπάρχει ή όχι διαθέσιμο υπόλοιπο 99 εκατομμυρίων ευρώ στις ενισχύσεις de minimis; Γιατί οι πέντε υπερπρώιμες ποικιλίες, που βρίσκονταν σε πλήρη ανθοφορία, εξαιρέθηκαν παρά τον κανονισμό; Οι απαντήσεις δεν μπορεί να είναι πλέον προφορικές. Η νέα καλλιεργητική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει και οι αγρότες μας βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, φορτωμένοι με χρέη και χωρίς κεφάλαια για λιπάσματα και καλλιεργητικές φροντίδες.
Η Πέλλα δεν ζητά χάρες. Ζητά το αυτονόητο: τη στήριξη του προϊόντος που αποτελεί τη ναυαρχίδα των εξαγωγών της. Αν ο Πρωθυπουργός δεν παρέμβει άμεσα για να σταματήσει αυτός ο εμπαιγμός, η οργή των παραγωγών θα μετατραπεί σε κοινωνική έκρηξη. Και τότε, κανένα «κατόπιν ενεργειών μου» δεν θα είναι αρκετό για να κατευνάσει τους ανθρώπους που είδαν τον κόπο τους να παγώνει και τις ελπίδες τους να θυσιάζονται στον βωμό της γραφειοκρατίας και της πολιτικής ανεπάρκειας.
