Η πρώτη μεγάλη συνέντευξη του Δημάρχου Αλμωπίας, Νίκου Παρούτογλου, για το 2026, είχε ως στόχο να παρουσιάσει ένα “μοντέλο διοίκησης που τολμά”. Ωστόσο, πίσω από την επικοινωνιακή άνεση και τη δηλωμένη πρόθεση για “τομές”, αναδύθηκαν ερωτήματα που αφορούν το βάθος του σχεδιασμού, τη διαφάνεια των διαδικασιών και το πραγματικό αποτύπωμα στην καθημερινότητα του πολίτη.

1. Το “Μοντέλο Διοίκησης” και η Αοριστολογία των “Τομών”

Ο Δήμαρχος ξεκίνησε κάνοντας λόγο για αλλαγή νοοτροπίας και “τομές” σε εργοτάξιο, απορρίμματα και πράσινο. Παρά την έμφαση στις λέξεις, η κριτική εστιάζει στο ότι οι “τομές” αυτές περιγράφονται περισσότερο ως θεωρητικές αλλαγές μοντέλου και λιγότερο ως μετρήσιμα αποτελέσματα. Η παραδοχή ότι “κάποια ζητήματα θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα” χωρίς να κατονομάζονται συγκεκριμένα λάθη ή παραλείψεις, αφήνει μια αίσθηση αποφυγής της αυτοκριτικής.

2. Το “Αγκάθι” των Δρόμων και η Μετάθεση Ευθυνών

Το μεγαλύτερο παράπονο των πολιτών –η κατάσταση του οδοστρώματος στην Αριδαία– αντιμετωπίστηκε με μια αναδρομή στο παρελθόν (2014) και μια επίκληση στη γραφειοκρατία.

• Η Γκρίζα Ζώνη: Ο Δήμαρχος εξήγγειλε διαγωνισμό 1,8 εκατ. ευρώ από “ίδια έσοδα”, όμως η παραδοχή ότι οι δρόμοι “μάλλον θα ξανασκαφτούν” για το φυσικό αέριο ή τις οπτικές ίνες γεννά εύλογα ερωτήματα για τον συντονισμό των έργων.
• Το Κενό: Αν οι ασφαλτοστρώσεις γίνουν το καλοκαίρι του 2026 και ξανασκαφτούν σε σύντομο χρονικό διάστημα, τίθεται σοβαρό ζήτημα διαχείρισης του δημόσιου χρήματος.

3. Δημοτικά Τέλη: Ανταποδοτικότητα ή Ταμειακή Ανάγκη;

Στο φλέγον ζήτημα της αύξησης των δημοτικών τελών, ο κ. Παρούτογλου υποστήριξε ότι ήταν “μονόδρομος” λόγω ελλειμμάτων.

Το Σημείο Κριτικής: Ενώ ο δημότης βλέπει την αύξηση στους λογαριασμούς του από την αρχή του 2025, η υπόσχεση για “πολύ καλύτερα αποτελέσματα” μετατίθεται για το βάθος του 2026. Η σύνδεση της αύξησης με τις “επεκτάσεις φωτισμού” (ΦΟΠ) που εκκρεμούν εδώ και χρόνια, φαίνεται να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να μετριάσει τις αντιδράσεις, χωρίς όμως να υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα για το πότε ο κάθε οικισμός θα δει το φως που πληρώνει.

4. Ιδιωτικοποίηση Καθαριότητας και “Καθαροί” Διαγωνισμοί

Ο Δήμαρχος δήλωσε περήφανος για την έκπτωση του 11% στον διαγωνισμό της αποκομιδής, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον “πιο καθαρό στη χώρα”.

• Η Αντίφαση: Παρά την επιτυχία που επικαλείται, παραδέχθηκε ότι υπάρχει “δικαστική διαμάχη” που καθυστέρησε τη σύμβαση.
• Το Ερώτημα: Αν η ιδιωτικοποίηση είναι η “μόνη διέξοδος” λόγω γήρανσης του προσωπικού, πώς διασφαλίζεται ότι το κόστος δεν θα συνεχίσει να μετακυλίεται στους πολίτες μακροπρόθεσμα, ειδικά αν οι εργολάβοι αυξήσουν τις απαιτήσεις τους σε μελλοντικούς διαγωνισμούς;

5. Ανακύκλωση: Η Μετατόπιση της Ευθύνης στον Πολίτη

Ίσως το πιο “γκρίζο” σημείο της συνέντευξης ήταν η αναφορά στην ανακύκλωση. Ο Δήμαρχος παραδέχθηκε ευθέως ότι “δεν λειτουργούσε ποτέ σε όλο τον Δήμο” και ότι φορτία επιστρέφουν από τη Θεσσαλονίκη ως ακατάλληλα.

• Η Κριτική: Η λύση που προτάθηκε –ένα σύστημα με barcode και “πόντους” επιβράβευσης– ακούγεται καινοτόμος, αλλά παραμένει σε επίπεδο σχεδιασμού επί χάρτου. Μέχρι να εφαρμοστεί, η ευθύνη για την αποτυχία φαίνεται να μοιράζεται μεταξύ “ασυνείδητων πολιτών” και “εταιρειών”, με τον Δήμο να εμφανίζεται ως παρατηρητής ενός προβλήματος που ο ίδιος οφείλει να λύσει.

Συμπέρασμα

Ο Νίκος Παρούτογλου παρουσίασε μια διοίκηση με πλάνο, αλλά οι πολίτες της Αλμωπίας εξακολουθούν να ζουν σε μια καθημερινότητα με “μπαλώματα”. Η επιτυχία της θητείας του δεν θα κριθεί από την ορθότητα των οικονομικών αναλύσεων, αλλά από το αν το 2026 θα είναι όντως η χρονιά που οι υποσχέσεις θα γίνουν άσφαλτος, καθαριότητα και φως.