Η κατάσταση στις ποδοσφαιρικές υποδομές του Δήμου Έδεσσας έχει φτάσει πλέον στο σημείο μηδέν. Αυτό που κάποτε αποτελούσε πηγή υπερηφάνειας για τις τοπικές κοινότητες και τους συλλόγους, σήμερα μετατρέπεται σε έναν καθημερινό «Γολγοθά» για αθλητές, προπονητές και διοικήσεις. Η έλλειψη σχεδιασμού, η αλόγιστη υπερχρήση των υπαρχόντων χώρων και η παροιμιώδης καθυστέρηση στην ολοκλήρωση νέων έργων έχουν εγκλωβίσει το ποδόσφαιρο της περιοχής σε ένα τούνελ χωρίς ορατή διέξοδο.
Το Ριζάρι Εκπέμπει SOS: «Ήρωες σε έναν Βούρκο»
Η πρόσφατη ανακοίνωση του Ορφέα Ριζαρίου, μιας ομάδας που κοσμεί το πρωτάθλημα της Α1 της ΕΠΣ Πέλλας, δεν ήταν απλώς μια ενημέρωση για ένα νικηφόρο αποτέλεσμα. Ήταν ένα μανιφέστο αγανάκτησης. Παρά τη μεγάλη νίκη επί της Νίκης Αξού, οι άνθρωποι του συλλόγου δεν πανηγύρισαν μόνο τους τρεις βαθμούς, αλλά την επιβίωση των ποδοσφαιριστών τους σε έναν αγωνιστικό χώρο που θύμιζε περισσότερο βάλτο παρά γήπεδο ποδοσφαίρου.
«Είναι κρίμα ομάδα Α1 κατηγορίας να παίζει σε τέτοιο γήπεδο. Το γήπεδο μας ήταν στολίδι, αλλά η αλόγιστη και χωρίς προγραμματισμό χρήση του το έχει μετατρέψει σε βούρκο».
Αυτή η φράση αποτυπώνει την ουσία του προβλήματος. Το γήπεδο του Ριζαρίου, όπως και αυτό του Άγρα, έχουν «σηκώσει» στις πλάτες τους το βάρος ολόκληρου του ποδοσφαιρικού χάρτη του Δήμου. Όταν οι αγώνες είναι συνεχόμενοι, οι προπονήσεις καθημερινές και η συντήρηση ανύπαρκτη, η φύση έχει τα όριά της. Το χορτάρι υποχωρεί, η λάσπη κυριαρχεί και ο κίνδυνος σοβαρών τραυματισμών ελλοχεύει σε κάθε φάση.
Η «Κατάρα» της Υπερχρήσης: Άγρας και Ριζάρι στα Όριά τους
Η Έδεσσα πάσχει από μια δομική ανισορροπία. Ενώ υπάρχουν σωματεία με ιστορία και δυναμική, οι διαθέσιμοι χώροι είναι ελάχιστοι και κακοσυντηρημένοι. Τα γήπεδα του Άγρα και του Ριζαρίου χρησιμοποιούνται ως «πανάκεια» για κάθε αγωνιστική ανάγκη, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει το έδαφος να «ανασάνει».
- Απουσία Συντήρησης: Η συντήρηση ενός χλοοτάπητα δεν είναι απλώς το κούρεμα. Απαιτεί λίπανση, επανασπορά, αερισμό και περιόδους ανάπαυσης. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει στον βαθμό που απαιτείται.
- Συνεχόμενοι Αγώνες: Όταν ένα γήπεδο φιλοξενεί δύο και τρεις αγώνες μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, ακόμα και με ήπιες καιρικές συνθήκες, η φθορά είναι μη αναστρέψιμη.
- Ηρωισμός, όχι Ποδόσφαιρο: Όπως σημείωσε ο Ορφέας Ριζαρίου, οι ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων (και της Νίκης Αξού) λειτούργησαν ως ήρωες. Όμως, ο αθλητισμός δεν πρέπει να απαιτεί ηρωισμό για τα αυτονόητα, αλλά υποδομές που προάγουν το ταλέντο.
Το Μαύρο Σύννεφο της Επόμενης Μέρας: Η Γ’ Εθνική και το Αδιέξοδο
Αν η τωρινή κατάσταση κρίνεται ως «άθλια», το μέλλον προμηνύεται εφιαλτικό. Η διαφαινόμενη άνοδος του Πανεδεσσαϊκού στη Γ’ Εθνική αποτελεί μια τεράστια επιτυχία για την πόλη, η οποία όμως κινδυνεύει να μετατραπεί σε οργανωτικό εφιάλτη.
Πού θα αγωνιστεί μια ομάδα Εθνικής κατηγορίας;
- Το Παλαιό Δημοτικό Στάδιο: Παραμένει κλειστό λόγω των εργασιών που εκτελούνται. Παρόλο που η ανακαίνιση είναι απαραίτητη, ο χρόνος εκτέλεσης έχει συμπέσει με τη χειρότερη δυνατή συγκυρία.
- Το Νέο Γήπεδο στο Πασά Τσάιρ: Μια ιστορία που θυμίζει «γεφύρι της Άρτας». Παρά τις εξαγγελίες, το γήπεδο δεν έχει παραδοθεί ακόμα προς χρήση, αφήνοντας την πόλη χωρίς την κύρια εναλλακτική της.
Αν ο Πανεδεσσαϊκός αναγκαστεί να «στοιβαχτεί» και αυτός στα ήδη επιβαρυμένα γήπεδα των χωριών, τότε η καταστροφή των αγωνιστικών χώρων θα είναι ολοκληρωτική. Το καλοκαίρι που έρχεται δεν θα είναι περίοδος ξεκούρασης, αλλά περίοδος κρίσης.
Πολιτικές Ευθύνες και Απουσία Προγραμματισμού
Δεν μπορεί να γίνει λόγος για «κακή τύχη» ή «καιρικά φαινόμενα». Πρόκειται για καθαρή απουσία προγραμματισμού από την πλευρά της δημοτικής αρχής και των αρμόδιων φορέων.
- Γιατί δεν υπήρξε μέριμνα για την αποσυμφόρηση των γηπέδων Άγρα και Ριζαρίου;
- Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα για το Πασά Τσάιρ και γιατί καθυστερεί η παράδοσή του;
- Υπάρχει πλάνο για ριζική ανακατασκευή των αγωνιστικών χώρων (αποστραγγιστικά έργα, νέα σπορά) αμέσως μετά τη λήξη της σεζόν;
Μέχρι στιγμής, η σιωπή είναι εκκωφαντική. Δεν υπάρχουν δεσμεύσεις, δεν υπάρχουν υποσχέσεις για λύσεις, παρά μόνο μια παθητική αποδοχή της κατάστασης που οδηγεί το τοπικό ποδόσφαιρο στον μαρασμό.
Συμπέρασμα: Η Έδεσσα Απαιτεί Σεβασμό στον Αθλητισμό
Το ποδόσφαιρο στην Έδεσσα δεν είναι μόνο το 90λεπτο της Κυριακής. Είναι οι εκατοντάδες παιδιά των ακαδημιών, είναι οι ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που μοχθούν, είναι οι διοικήσεις που ματώνουν οικονομικά. Το να τους αναγκάζεις να αγωνίζονται σε βούρκους είναι προσβολή στην προσπάθειά τους.
Οι παρεμβάσεις πρέπει να ξεκινήσουν χθες. Το «στολίδι» του Ριζαρίου πρέπει να ξαναγίνει στολίδι και η πόλη της Έδεσσας πρέπει επιτέλους να αποκτήσει τις υποδομές που αντιστοιχούν στην ιστορία της και στις επιτυχίες των ομάδων της. Αν το καλοκαίρι βρει τον Δήμο στην ίδια αδράνεια, τότε η επόμενη σεζόν δεν θα ξεκινήσει με σφυρίγματα στα γήπεδα, αλλά με λουκέτα και παραιτήσεις.
