Μερικές φορές είναι άχαρο να αναζητάς ένα θέμα για να γράψεις. Ειδικά αν η επικαιρότητα είναι τόσο κακή όπως αυτή των πολέμων, της υποκρισίας, των ψεμάτων. Θα πει κανείς ότι μέσα από την κακή πραγματικότητα υπάρχουν αφορμές για να στηλιτεύσεις τα κακώς κείμενα και έχοντα. Ναι, αλλά με τι διάθεση; Και πόσες φορές να τα πεις;

Αποφάσισα σήμερα να μιλήσουμε για μια καλή μου εμπειρία που έχει και την αστεία της πλευρά. Πριν από 103 μέρες σε ένα όμορφο στέκι στου Ψυρρή, η παρέα Σάββατο βράδυ, με ορίζει να είμαι αυτός που δεν θα πιεί, για να οδηγήσω χωρίς τον φόβο των αλκοτέστ. Δέχτηκα. Την επομένη, με ξαναβάζουν οδηγό χωρίς αλκοόλ. Το κάνω αλλά αποφασίζω από περιέργεια να το συνεχίσω για να δω τις ωφέλειες που θα προκύψουν.

Δεν ήμουν ποτέ βαρύς πότης, έπινα όπως ένας κανονικός άνθρωπος, αλλά αξίζει τον κόπο να σας μεταφέρω με χρονική σειρά τα καλά της διακοπής.

– Σταμάτησαν αμέσως τα “φουσκώματα” στην κοιλιά (πιθανόν γιατί μαζί με το κρασάκι τρως και διάφορα που σε πειράζουν).

– Βελτιώθηκε θεαματικά ο ύπνος μου. Βαθύς και ξεκούραστος.

– Ενισχύθηκε ιδιαίτερα η μνήμη μου. Εκεί που δεν θυμόμουν γρήγορα το όνομα ενός αθλητή ή ηθοποιού, τώρα το ανακαλώ αμέσως.

– Διαπίστωσα μια απόλυτη αδιαφορία να πιώ αλκοόλ. Το έψαξα και διάβασα ότι ο εγκέφαλος μου αποτοξινώθηκε πλήρως και δεν έχω πια τον εθισμό, που τον απαιτούσε το μυαλό μου.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν το διαπιστώνω αλλά διαβάζω ότι έχει συμβεί. Μετά τις 90 μέρες, το ήπαρ έχει αποκαταστήσει κάθε βλάβη του, δεν έχει λίπος και λειτουργεί όπως πρέπει.

Σας βεβαιώνω ότι συνεχίζω να μην πίνω τα πρώην αγαπημένα μου ουζάκια, τσιπουράκια, μπυρίτσες και κρασάκια, αλλά ακόμη και αν κάποια στιγμή αποφασίσω να πιώ κάτι, σε μια στιγμή που να αξίζει, δεν θα είναι η επιστροφή στο ποτό. Θα γίνει σαν μια έναρξη για άλλες 103 μέρες χωρίς αλκοόλ.

Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί αξίζει να το δοκιμάσει κανείς. Ξέρετε, ενώ το τσιγάρο ήταν το λάθος του 20ου αιώνα, το αλκοόλ, φαίνεται να είναι το λάθος του 21ου. Όποιος μπορεί, ας το διορθώσει έστω και για λίγο.