Γράφει ο Χρήστος Δημητριάδης
Για χρόνια, κάθε φορά που από αυτές εδώ τις στήλες κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τον αργό θάνατο της υπαίθρου μας, η απάντηση από τα επίσημα χείλη ήταν μια μονότονη επωδός: «Θέλουμε, αλλά δεν μας αφήνουν οι κανονισμοί της Ευρώπης». Μας έλεγαν, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η ερήμωση των ορεινών χωριών της Πέλλας, το κλείσιμο του τελευταίου καφενείου στον Άγιο Αθανάσιο ή την Παναγίτσα, και η φυγή των νέων από την Αλμωπία, είναι μια «νομοτέλεια» επιβεβλημένη από τις Βρυξέλλες.
Σήμερα, η μάσκα έπεσε.
Η επίσημη απάντηση της Κομισιόν στον ευρωβουλευτή Σάκη Αρναούτογλου δεν είναι απλώς ένα έγγραφο· είναι ο «καθρέφτης» που εκθέτει την κυβερνητική υποκρισία δεκαετιών. Η Ευρώπη λέει το αυτονόητο: «Ιδού τα χρήματα (1,46 δισ. ευρώ), ιδού και το νομικό πλαίσιο. Στηρίξτε τα καφενεία και τα παντοπωλεία σας, είναι νόμιμο και αναγκαίο».
Για τον γραφειοκράτη της Αθήνας, ένα καφενείο σε ένα απομακρυσμένο χωριό του Βόρα είναι μια «μη βιώσιμη επιχείρηση». Για εμάς, όμως, είναι η τελευταία σπίθα ζωής.
- Είναι το μέρος όπου ο ηλικιωμένος θα βρει ζεστασιά τον χειμώνα.
- Είναι το μοναδικό σημείο όπου υπάρχει πρόσβαση σε βασικά αγαθά.
- Είναι ο «φάρος» που κρατά έναν οικισμό στον χάρτη.
Όταν το κράτος αποφάσιζε να εξοντώσει αυτούς τους ανθρώπους αλλάζοντας το ασφαλιστικό τους καθεστώς (από τον ΟΓΑ στον ΟΑΕΕ), δεν έκανε λάθος υπολογισμό. Έδειχνε την ιδεολογική του κατεύθυνση: την πλήρη εγκατάλειψη της περιφέρειας υπέρ των μεγάλων αστικών κέντρων.
Ως εφημερίδα, νιώθουμε μια πικρή δικαίωση. Πικρή, γιατί ενώ εμείς φωνάζαμε, δεκάδες τέτοιες μικρές εστίες ζωής στην Πέλλα έβαλαν οριστικό λουκέτο. Όμως, τώρα δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες.
Τα εργαλεία υπάρχουν:
- Απευθείας επιδοτήσεις μέσω των κονδυλίων Συνοχής.
- Φορολογική ασυλία για τις επιχειρήσεις σε οικισμούς υπό εξαφάνιση.
- Γενναία μείωση του ενεργειακού κόστους, ώστε να μην είναι «πολυτέλεια» το άναμμα μιας σόμπας ή ενός ψυγείου.
Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να δείχνει το δάχτυλο προς τις Βρυξέλλες. Η ευθύνη για το αν θα συνεχίσουν να ακούγονται φωνές στα χωριά μας ή αν θα μείνουν μόνο ερείπια και αναμνήσεις, βαραίνει αποκλειστικά την Αθήνα.
Η εγκατάλειψη της Πέλλας δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή. Και πλέον, είναι μια επιλογή που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανένα πρόσχημα.
