Η «Ψηφιακή Αρένα» της Αλμωπίας

Η πρόσφατη δημόσια κόντρα μεταξύ του Δημάρχου Νίκου Παρούτογλου και του Χρήστου Μπάτση δεν είναι απλώς μια πολιτική διαφωνία· είναι το σύμπτωμα μιας εποχής όπου η τοπική αυτοδιοίκηση μετακομίζει από τις αίθουσες συνεδριάσεων στις οθόνες των κινητών τηλεφώνων.

Η Κριτική στον Νίκο Παρούτογλου: Η «Υψηλή Θεωρία» της Απραξίας;

Ο Δήμαρχος Αλμωπίας επέλεξε την οδό του πνευματικού ελιτισμού. Χρησιμοποιώντας τον Πλάτωνα για να απαντήσει σε υπαρκτά παράπονα, κινδυνεύει να φανεί αποκομμένος από την καθημερινότητα.

• Το σφάλμα της «Γνώσης»: Όταν ένας πολίτης διαμαρτύρεται για μια λακκούβα ή για την έλλειψη νερού, δεν χρειάζεται «γνώση» των διοικητικών δυσκολιών για να έχει «γνώμη». Η ανάγκη του είναι η γνώση. Η χρήση φιλοσοφικών ρητών μπορεί να ερμηνευθεί ως αλαζονική προσπάθεια υποτίμησης του συνομιλητή.
• Η παγίδα των Συνελεύσεων: Αν οι γενικές συνελεύσεις γίνονται όντως για να «μάθει» η διοίκηση τα προβλήματα στον 3ο χρόνο της θητείας της, τότε υπάρχει σοβαρό έλλειμμα επικοινωνίας με τις υπηρεσίες και τους προέδρους. Αν πάλι γίνονται μόνο για τις φωτογραφίες, τότε η κριτική περί «επικοινωνιακού πυροτεχνήματος» ευσταθεί.

Η Κριτική στον Χρήστο Μπάτση: Η «Επιθετική Ρητορική» του Χθες

Ο πρώην Δήμαρχος, από την άλλη πλευρά, επιδίδεται σε μια ισοπεδωτική κριτική που συχνά στερείται εναλλακτικής πρότασης.

• Η ευκολία της Αντιπολίτευσης: Είναι εύκολο να κατηγορείς για «ψέματα» και «πίστωση χρόνου», ειδικά όταν έχεις διατελέσει ο ίδιος Δήμαρχος και γνωρίζεις ότι οι ρυθμοί της γραφειοκρατίας δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη.
• Προσωποκεντρική κόντρα: Η εμμονή του στο ύφος του Δημάρχου («Σύγχρονος Πλάτων») αντί για την ουσία των τεχνικών προγραμμάτων, μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε προσωπική βεντέτα, κάτι που ελάχιστα ενδιαφέρει τον δημότη που αναζητά λύσεις.

Το Παρασκήνιο: Η Απαξίωση του Θεσμικού Οργάνου

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της σύγκρουσης είναι η επιλογή του μέσου. Αντί οι δύο άνδρες να διασταυρώσουν τα ξίφη τους στο Δημοτικό Συμβούλιο –εκεί όπου υπάρχουν πρακτικά, υπηρεσιακοί παράγοντες και θεσμική βαρύτητα– επιλέγουν το Facebook.

Γιατί προτιμούν τα Social Media;

1. Έλεγχος του Αφηγήματος: Στο Facebook μπορείς να γράψεις αυτό που θέλεις, να βάλεις τα emoticons που θέλεις και να μην δεχτείς άμεση δευτερολογία που θα σε φέρει σε δύσκολη θέση.
2. Λαϊκισμός και Εντυπώσεις: Τα «likes» και τα σχόλια των υποστηρικτών δημιουργούν μια ψευδαίσθηση πολιτικής κυριαρχίας. Είναι μια «μάχη των εντυπώσεων» και όχι της ουσίας.
3. Αποφυγή της Δέσμευσης: Στο Δημοτικό Συμβούλιο, μια υπόσχεση ή μια καταγγελία καταγράφεται. Στα social media, η ανάρτηση του σήμερα είναι το «θαμμένο» ποστ του αύριο.

Το συμπέρασμα είναι πικρό: Όσο η ηγεσία του τόπου (συμπολίτευση και αντιπολίτευση) αναλώνεται σε ψηφιακούς διαπληκτισμούς και φιλοσοφικά αποφθέγματα, η Αλμωπία παραμένει στάσιμη. Οι δημότες δεν χρειάζονται ούτε «Πλάτωνες» ούτε «τιμητές των πάντων», αλλά μια διοίκηση που να εκτελεί και μια αντιπολίτευση που να ελέγχει θεσμικά.

Η πολιτική ζωή στην Αλμωπία φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο εσωστρέφειας. Η μεν διοίκηση δείχνει να οχυρώνεται πίσω από μια εικόνα «αυθεντίας», η δε αντιπολίτευση πίσω από μια εικόνα «δικαιωμένης οργής». Το αποτέλεσμα; Πολιτικός θόρυβος, μηδέν έργο.