ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ 18/12/2025
ΟΙ ΚΕΡΑΙΕΣ ΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΠΘ!
Όταν, πριν από χρόνια, οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας άρχισαν να ξεφυτρώνουν μέσα στην Έδεσσα, πολλοί κάτοικοι θορυβημένοι από όσα διαδίδονταν για την ακτινοβολία και πιθανές επιπτώσεις της υγείας τους, ιδίως σε παιδιά και ευαίσθητες ομάδες, έκαναν διαβήματα προς κάθε κατεύθυνση ώστε να απομακρύνουν οι εταιρείες αυτές τις κεραίες, αλλά συνάντησαν εμπόδια. Πολλές διαμαρτυρίες έπεσαν στο κενό. Κάποιες φορές οι εταιρείες αυτές κάλυψαν τις κεραίες μέσα σε ψεύτικες καμινάδες, ώστε να μην δίνουν στόχο. Ωστόσο, σε 1-2 περιπτώσεις το δικαστήριο διέταξε την απομάκρυνση τους, αφού δέχτηκε ότι υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης προβλημάτων από μακροχρόνια έκθεση, από την λειτουργία των κεραιών σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.
Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ύστερα από σχετική ενέργεια του Κέντρου Δημόκριτος, τοποθέτησε σε κεντρική οικοδομή της Έδεσσας όργανο μέτρησης της ακτινοβολίας των κεραιών κινητής τηλεφωνίας στην πόλη και τα στοιχεία μεταδίδονται μέσω του διαδικτύου ζωντανά.
Σύμφωνα με αυτά, όλες οι μετρήσεις θεωρούνται ότι βρίσκονται εντός των ορίων που επιβάλλονται από τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς.
Στην φωτογραφία, η κεραία του οργάνου μέτρησης του ΑΠΘ.
ΟΤΑΝ ΚΑΗΚΕ ΤΟ ΦΟΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 48 ΧΡΟΝΙΑ. ΑΓΝΩΣΤΗ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ.
Συμπληρώνονται σήμερα 48 χρόνια από την ημέρα που το στολίδι της Έδεσσας, το περίπτερο του ΦΟΕ που κτίστηκε με την συμβολή των εδεσσαίων σε μια πανέμορφη πευκόφυτη τοποθεσία πάνω από την Γαβαλιώτισσα, έγινε ένας σωρός από μαυρισμένα ξύλα και πέτρες, μέσα σε λιγότερο από μια ώρα.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1977 λίγο μετά τα μεσάνυχτα κάποιοι θαμώνες που έβγαιναν από ντισκοτέκ στην περιοχή των καταρρακτών αντίκρισαν φλόγες στην περιοχή του ΦΟΕ και αμέσως ειδοποιήθηκε η αστυνομία και η πυροσβεστική υπηρεσία που έσπευσαν επί τόπου, αλλά ήταν πλέον αργά, αφού το τουριστικό περίπτερο και εστιατόριο του ΦΟΕ είχε γίνει στάχτη. Ήταν μόλις 13 χρόνια που λειτουργούσε, ένα όνειρο του τότε προέδρου του συλλόγου Λάμπη Γερεμτζέ και των μελών και φίλων του με την συμβολή και πολλών εδεσσαίων που είχαν προσφέρει χρήματα, οικοδομικά υλικά αλλά και προσωπική εργασία για να υλοποιηθεί. Ήταν ημέρα Τρίτη και 13, που έγινε η πυρκαγιά και ο τότε πρόεδρος του ΦΟΕ Γιάννης Τσορμπατζόγλου, ξέσπασε σε λυγμούς βλέποντας το τραγικό περιστατικό και δίνοντας κουράγιο σε όλους με την υπόσχεση για την γρήγορη αποκατάσταση και επαναλειτουργία του τουριστικού περιπτέρου.
Ωστόσο, τα αίτια της πυρκαγιάς δεν έγιναν ποτέ γνωστά, ενώ αποκλείστηκε από την Πυροσβεστική, η φωτιά να προήλθε από βραχυκύκλωμα ή από την κουζίνα. Ευτυχώς, όταν ξέσπασε, δεν ήταν κανείς στο κέντρο, ενώ ο τελευταίος υπάλληλος είχε αποχωρήσει αφού έκανε τον συνήθη έλεγχο. Την επόμενη μέρα το θέμα αυτό ήταν πρωτοσέλιδο στην τοπική εφημερίδα ΠΕΛΛΑ (φωτό)
ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΗΚΕ Η ΕΣΤΙΑ; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ;
Τον Μάρτιο του 1989 έγινε ξαφνικά, στάχτες το θρυλικό εργοστάσιο της Εστίας, στην περιοχή καταρρακτών Εδέσσης. Ένα ιστορικό βιομηχανικό συγκρότημα που έδωσε δουλειά σε χιλιάδες εδεσσαίων επί ένα και πλέον αιώνα λειτουργίας. Το εργοστάσιο που ήταν υδροκίνητο και βρισκόταν σε δεσπόζουσα θέση πλησίον των καταρρακτών, άλλαξε αρκετές φορές ιδιοκτήτες με κυρίαρχη μορφή τον συνεταιρισμό των εργαζομένων με την επωνυμία “Εστία” ενώ στην τελευταία περίοδο είχε περιέλθει στην εταιρεία των Αδελφών Τριαντόπουλου οι οποίοι φιλοδοξούσαν να δημιουργήσουν και ένα υπερσύγχρονο εργοστάσιο στην περιοχή Λόγγου, πριν την θέση Αγίου Γεωργίου του Ριζαρίου. Την ημέρα που κάηκε ολοσχερώς η Εστία, δεν λειτουργούσε, αφού είχε κηρυχθεί “διατηρητέο κτίριο” και η γνωστή τότε ΕΤΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως) που είχε πάρει την ιδιοκτησία λόγω χρεών της τελευταίας εταιρείας, είχε πάρει την απόφαση να το παραχωρήσει στο Δήμο Έδεσσας για να δημιουργήσει “Βιομηχανικό Μουσείο”. Πριν από χρόνια το κτίριο περιήλθε με την μορφή ενοικίασης σε γνωστό επιχειρηματία της Έδεσσας για να δημιουργήσει συνεδριακό κέντρο και ξενοδοχείο υψηλών προδιαγραφών. Αλλά το σχέδιο, ενώ αρχικά ξεκίνησε με καλές προοπτικές στην συνέχεια σκόνταψε με αποτέλεσμα να παραμείνει ημιτελές έργο που κανένας δεν γνωρίζει πως θα επιλυθεί η διαφορά μεταξύ της ανάδοχης εταιρείας και του δήμου που έχει φτάσει στα δικαστήρια. Γεγονός, πάντως, είναι ότι η σημερινή εικόνα δεν τιμά τον τουρισμό της Έδεσσας, αφού ο περιβάλλων χώρος είναι περιορισμένος με λαμαρίνες, έχει καταστεί ανεπίσημα, πάρκινγκ των καταρρακτών αλλά και χώρος συγκέντρωσης απορριμμάτων.
Για την ιστορία παραθέτω φωτογραφίες από την επόμενη μέρα της φωτιάς (από τον αείμνηστο φωτορεπόρτερ Δημήτρη Λαζαρίδη) όπως δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ΠΕΛΛΑ στις 10/3/1989 αλλά και φωτογραφίες που απεικονίζουν την κατάσταση σήμερα.
ΟΛΗ Η “ΟΔΥΣΣΕΙΑ” ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ !!
Ίσως να κουράζουν αυτές οι αναφορές μου για την ιστορία του δικαστικού μεγάρου, αλλά είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς προχωρούν τα μεγάλα έργα υποδομής σε αυτή την πόλη, διαχρονικά. Ας αναλογιστούμε τι έχει γίνει τα τελευταία πενήντα χρόνια, τουλάχιστον. Το Διοικητήριο πού θεμελιώθηκε στις αρχές του 70, το Δημαρχείο στα τέλη της ίδιας δεκαετίας και το νοσοκομείο αρχές του 80 ενώ από την άλλη μεριά, έχουμε απαξίωση και εγκατάλειψη του Ξενία, της Εστίας, του Πανεπιστημίου και η συνεχιζόμενη αβεβαιότητα του δικαστικού μεγάρου που η ιστορία του ξεκινά πολύ πριν το 1974, όπως μου υπενθυμίζει και ο καλός φίλος Τάσος Φιλιππίδης που μου στέλνει το συνολικό δημοσίευμα που ανέφερα προχθές, από την ψηφιοποιημένη ΠΕΛΛΑ που βρίσκεται στην Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων και πού δίνω στις φωτογραφίες, τόσο για την ιστορία, όσο και για αυτούς που θέλουν να μάθουν κάτι παραπάνω για το θέμα αυτό. Επίσης μου στέλνει και ένα μικρό κείμενο από το ΕΘΝΟΣ του 1936, όπου ο συντάκτης του γράφει για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στο δικαστήριο της Έδεσσας, την εποχή εκείνη. Αυτή είναι τοπική ιστορία, αν παραμείνει σε κάποια αρχεία, οι επόμενες γενεές θα έχουν στοιχεία , όπως εμείς γνωρίζουμε για τους προγόνους μας. Αν χαθεί σημαίνει ότι εμείς δεν φροντίσαμε να σώσουμε αυτή την ιστορία.
