Αθανάσιος Ι. Δημητριάδης.
Δύο σύμμαχοι με ένας ΑΝΣΚ, αλλά για διαφορετικούς λόγους.
Από τις 28 Φεβρουαρίου του 2026, έχουν ξεκινήσει οι συντονισμένες πολεμικές επιχειρήσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, με στόχο την ανατροπή το θεοκρατικού καθεστώς των Μουλάδων, το οποίο από το 1979, έχει εγκαθιδρυθεί στην Περσία. Για να φτάσουμε στο σημείο αυτό, έπρεπε να συμπέσουν τα συμφέροντα δύο συμμάχων και αυτό γιατί το ένα από τα δύο μέρη, από μόνο του δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας τον κεντρικό του στόχο, το οποίο είναι η ανατροπή του καθεστώτος. Ο βασικός λόγος που το ένα μέρος ΔΕΝ ήταν σε θέση να φέρει εις πέρας αυτόν τον στόχο, δεν ήταν γιατί δεν είχε τη στρατιωτική ισχύ να το κάνει, αλλά γιατί είχε τρία βασικά προβλήματα να επιλύσει, τα οποία ήταν:
1. Την γεωγραφική απόσταση, που το χώριζε από τον βασικό του αντίπαλο στην περιοχή.
2. Τους proxies, του βασικού του αντιπάλου, οι οποίοι επιχειρούσαν, είτε στο εσωτερικό του βλέπε, Χαμάς στη Γάζα, είτε στο εγγύς εξωτερικό του, βλέπε Χεσμπολάχ στον Λίβανο.
3. Οι κακές σχέσεις με όλους τους Άραβες γείτονές του, οι οποίες γεννήθηκαν το μακρινό 1948, όταν είχαμε την επανίδρυση του Ισραηλινού κράτους και τους συνεχείς αραβοϊσραηλινούς πολέμους που μάστιζαν την περιοχή, μετά από σχεδόν δύο χιλιετίες απουσίας του από την περιοχή, μετά την τελική του καταστροφή το 70 μ. Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα και στρατηλάτη Τίτο.
Πάμε όμως να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, έτσι ώστε αφενός μεν να δούμε πως φτάσαμε στην επίλυση των τριών βασικών προβλημάτων του Ισραήλ, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την τελική του αναμέτρηση με το Ιράν και αφετέρου τους λόγους που έφεραν τις ΗΠΑ, να διαδραματίζουν κομβικό ρόλο σε όλο αυτό το εγχείρημα. Τέλος να δούμε τις εκτιμήσεις για το πως θα τελειώσει όλο αυτό, με βάση τα όσα βλέπω, αλλά και όσα συζητώ και παρακολουθώ, μαζί με τους συναδέλφους στο ΕΛΙΣΜΕ.
Γεωγραφική απόσταση Ισραήλ – Ιράν.
Από την γεωγραφία, γνωρίζουμε ότι ανάμεσα στο κράτος του Ισραήλ και το Ιράν, παρεμβαίνουν δυο μεγάλες Χώρες, η Ιορδανία και το Ιράκ. Η απόσταση που τους χωρίζει, από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, είναι κάπου 1800 χιλιόμετρα, σε ευθεία γραμμή και σε επίπεδο πολεμικών επιχειρήσεων, δηλαδή αεροπορικής ή πυραυλικής προσβολής στόχων ένθεν και ένθεν, είναι από τα 920 μέχρι 1500 χιλιόμετρα. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό από τα παραπάνω, η απευθείας σύγκρουση – αντιπαράθεση, χερσαίων δυνάμεων είναι αδύνατη και σήμερα, αλλά και κατά το παρελθόν. Τη λύση σε αυτό το πρόβλημα ήρθε να δώσει η τεχνολογία, αλλά και η διπλωματία.
Η τεχνολογία έδωσε τη λύση, μέσω της εξέλιξης των στρατιωτικών πτητικών μέσων, τα οποία σήμερα έχουν τη δυνατότητα να δρουν με περισσότερα και εξυπνότερα όπλα, μακράς εμβέλειας, σε συνδυασμό με περισσότερα καύσιμα, άρα έχουν τη δυνατότητα παραμονής τους στον αέρα για όσο χρονικό διάστημα απαιτείται, χωρίς ανεφοδιασμό, για την εκτέλεση των επιχειρήσεων που τους ανατίθενται. Η διπλωματία, έφερε τη λύση, γεφυρώνοντας το χάσμα που χώριζε το Ισραήλ με τους Άραβες, μέσα από τις «Συμφωνίες του Αβραάμ», κλείνοντάς μια διαμάχη που κράτησε κάτι παραπάνω από μισό αιώνα, δίνοντας στο Ισραήλ την πολυπόθητη γεωστρατηγική ανάσα που επιζητούσε όλο αυτό το διάστημα.
Οι proxies, του Ιράν.
Το δεύτερο και ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Ισραήλ ήταν και έως ένα βαθμό είναι, οι λεγόμενοι πληρεξούσιοι πολεμιστές οι γνωστοί στους γεωπολιτικούς κύκλους με την ονομασίας proxy’s, του Ιράν, η Χαμάς στη Γάζα και η Χεσμπολάχ στο Λίβανο. Η τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς, την 7η Οκτωβρίου του 2023, στο Κιμπούτς, στα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας, όπου είχαν κατασκηνώσει νέοι και νέες εβραϊκής καταγωγής, από όλον τον κόσμο, για να πραγματοποιήσουν ένα μουσικό φεστιβάλ, όπου πήγαν να διασκεδάσουν στην περιοχή και δέχθηκαν επίθεση, όντας άοπλοι. Δηλαδή είχαμε μια απρόκλητη σφαγή αμάχων. Αυτή η σφαγή, δημιούργησε τις προϋποθέσεις, δίνοντας την ευκαιρία, αλλά και το διπλωματικό πάτημα, της νόμιμης άμυνας στο Ισραήλ, για την τελική λύση του προβλήματος με τους proxies. Ένα διπλωματικό πάτημα, το οποίο δεν ήταν φτιαχτό, αλλά υπαρκτό. Όπως ήταν αναμενόμενο το Ισραήλ, δεν άφησε αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Εισήλθε στην Λωρίδα της Γάζας, εκριζώνοντας όλη την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς.
Εκείνη τι στιγμή το Ιράν έκανε το λάθος να αντιδράσει, χτυπώντας θέσεις του IDF, σε συντονισμένες επιθέσεις με την άλλη τρομοκρατική οργάνωση που είχε έδρα το Λίβανο, δείχνοντας έτσι στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι το Ισραήλ έχει απόλυτο δίκιο σε όλα όσα έλεγε, όλο το προηγούμενο διάστημα, ότι δηλαδή το Ιράν κρύβετε πίσω από τις τρομοκρατικές οργανώσεις της Χαμάς και τις Χεσμπολάχ, αποτελώντας ζωτικό κίνδυνο για την ίδια του την ύπαρξη. Σήμερα το Ισραήλ, παράλληλα με τις αεροπορικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, διεξάγει συνδυασμένες επιχειρήσεις, χερσαίων δυνάμεων και αεροπορίας, στο έδαφος του Λιβάνου, με στόχο την εξάρθρωση της Χεσμπολάχ και τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας, η οποία θα εκτίνετε από τα σύνορά του, έως και τον ποταμό Λιτάνι, κάτι που είχε κάνει το μακρινό 1982 και για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε βρει την ησυχία του. Βέβαια όταν συμφώνησε να αποχωρίσει και πριν καλά, καλά συμβεί αυτό, είχε επιστρέψει η Χεσμπολάχ στην περιοχή και είχε ξεκινήσει πάλι τις επιθέσεις, κατά του Ισραήλ.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η ζώνη ασφαλείας των Ισραηλινών συνόρων και εντός το εδάφους του Λιβάνου, θα εκτίνετε από τις εκβολές του ποταμού Λιτάνι, στη Μεσόγειο θάλασσα, δηλαδή κοντά στην περιοχή Qasmiye και θα φτάνει δυτικότερα, μέχρι τα σύνορα του Λιβάνου με τη Συρία, δίνοντας εκ νέου μια ανάσα ασφαλείς στο κράτος του Ισραήλ, μέσω του ελέγχου που θα έχει στην περιοχή, για το ποιος εισέρχεται και ποιος εξέρχεται από αυτήν, με έμφαση στους εισερχόμενους.
Οι συμφωνίες του Αβραάμ.
Το τρίτο πρόβλημα για το κράτος του Ισραήλ, ήταν οι εχθρικές σχέσεις που είχε με τα γειτνιάζοντα αραβικά κράτη. Αυτή η έχθρα, είχε τις ρίζες του στο 1948 και την επανίδρυσή του κράτους του Ισραήλ, όταν οι Άγγλοι αποφάσισαν να εκχωρήσουν τα εδάφη της Παλαιστίνης, στον φυσικό τους «ιδιοκτήτη», δηλαδή τον λαό του Ισραήλ, με σκοπό να ιδρύσει εκεί ένα σύγχρονο κράτος, όπου θα μαζεύονταν εκεί όλοι οι διασκορπισθέντες εβραίοι, μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του 70 μ. Χ., έτσι ώστε να μη υποστούν ξανά, τα όσα υπέστησαν από τις θηριωδίες των Ναζί, κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ, με τη δολοφονία έξι εκατομμυρίων ανθρώπων, «απλά και μόνο», γιατί ήταν εβραϊκής καταγωγής!!!
Το πρόβλημα αυτό λύθηκε με την παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ, κ. Ντόναλτ Τραμπ, ο οποίος ήταν και ο εμπνευστής των «Συμφωνιών του Αβραάμ», οι οποίες προβλέπουν την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ αραβικών χωρών και Ισραήλ, με την ανάπτυξη μεταξύ τους εμπορικών και όχι μόνο σχέσεων, με στόχο την βιώσιμη ανάπτυξη και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών της Μέσης Ανατολής. Τις συμφωνίες αυτές ΔΕΝ τις ήθελε σε καμία περίπτωση το καθεστώς της Τεχεράνης, γιατί με αυτόν τον τρόπο ΔΕΝ θα μπορούσε να συνεχίσει τον αγώνα του για την εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ, έναν στόχο που είχε θέσει ο πρώτος ηγέτης της Ισλαμικής επανάστασης του Ιράν, Αγιατολάχ Χομεϊνί και γι’ αυτό τον λόγο, παραμονή της επίτευξης, της τελευταίας συμφωνίας που αφορούσε το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, έδωσε εντολή στους τρομοκράτες της Χαμάς, να διαπράξουν τη σφαγή αμάχων τον Οκτώβριο του 2023. Με την λύση όλων αυτών των προβλημάτων το Ισραήλ απέκτησε τη δυνατότητα να αφοσιωθεί με την ρίζα του προβλήματός του, δηλαδή το Ιράν.
Ο ρόλος των ΗΠΑ.
Αφού αναλύσαμε το τι είχε να επιλύσει το Ισραήλ, πάμε να δούμε τον ρόλο και των ΗΠΑ σε όλη αυτή την κατάσταση. Από την πρώτη θητεία του στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλτ Τραμπ, είχε κάνει σαφές ότι βασικός του στόχος ήταν η ανάσχεση της Κινεζικής επιρροής σε παγκόσμιο επίπεδο με κάθε τρόπο. Με την ανάληψη των καθηκόντων της δεύτερης θητείας του, στις 20 Ιανουαρίου του 2025, κατέστησε ακόμα πιο σαφές ότι η Κινεζική ανάσχεση ΔΕΝ πρόκειται να περιμένει και ξεκίνησε άμεσα αυτή την προσπάθεια. Σχετική ανάλυση είχα κάνει σε παλαιότερο άρθρο μου, το οποίο έχει δημοσιευθεί τόσο στον τοπικό τύπο, όσο και στον Ιστότοπο του Ινστιτούτου μας, του ΕΛΙΣΜΕ, με τίτλο «Παναμάς – Βενεζουέλα. Η αρχή της αποκινεζοποίησης του πλανήτη», όπου εκεί παρέθεσα το ξεδίπλωμα του δόγματος Τραμπ, για την Κίνα. (https://elisme.gr/panamas-venezouela-i-archi-tis-apokinezopoiisis-tou-planiti/).
Το Ιράν, μετά τη Βενεζουέλα, ήταν ο δεύτερος μεγάλος ενεργειακός προμηθευτής της Κινέζικής οικονομίας. Βγάζοντας εκτός παιχνιδιού την Τεχεράνη, τότε εκτός παιχνιδιού βγαίνει και η οικονομία της Κίνας, γιατί εάν το Πεκίνο, χάσει την πρόσβαση του στα ενεργειακά αποθέματα της, τότε είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η οικονομία της θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ενεργειακής ασφυξίας η οποία αργά ή γρήγορα θα επέλθει. Αυτό το γνωρίζουν καλά τόσο οι ΗΠΑ, άλλωστε για τον σκοπό αυτό μπήκε στον πόλεμο κατά του Ιράν. Όσο και η Κίνα, η οποία φροντίζει να προμηθεύει το Ιράν με πολεμικό υλικό πάσης φύσεως, μέσω των οδικών δίαυλων του Πακιστάν, για να το υποστηρίξει στον αγώνα που δίνει για την επιβίωσή του και μέσω αυτής, να επιβιώσει και η ίδια.
Πως κινήθηκαν οι ΗΠΑ μέχρι τώρα.
Οι ΗΠΑ, από τις 28 Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα, έχουν περιορίσει την εμπλοκή τους σε αυτόν τον πόλεμο με αεροπορικά και πυραυλικά χτυπήματα κατά θέσεων των Φρουρών της Επανάστασης, με στόχο την αποδυνάμωση τους και τίποτα περισσότερο. Έχουμε πει ότι ο ΑΝ.ΣΚ., Αντικειμενικός Σκοπός, Ισραήλ και ΗΠΑ, είναι η πτώση του καθεστώτος, για διαφορετικούς λόγους και εδώ γνεύοντα τα εξής ερωτήματα:
1. Πέφτουν όμως τα καθεστώτα αυτού του τύπου και αυτής της χρονικής διάρκειας, παραμονής στην εξουσία, μόνο με αεροπορικά χτυπήματα;
2. Πώς όμως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα καταφέρουν να φτάσουν στην επίτευξή του ΑΝΣΚ, επί του πεδίου; Στο μεν πρώτο ερώτημα, η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. Το δεύτερο θα απαντηθεί παρακάτω.
ΗΠΑ και Ισραήλ, εδώ και ένα μήνα έχουν αναλωθεί σε αεροπορικά χτυπήματα κατά των θέσεων των Φρουρών της Επανάστασης, δηλαδή της «πραιτοριανής φρουράς» του καθεστώτος. Για να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα στον αναγνώστη, έτσι ώστε να μπορέσει να κατανοήσει καλύτερα τα όσα θα γράφουν παρακάτω, θα πρέπει να σημειώσω το εξής. Στο Ιράν, μετά την επικράτηση της Ισλαμικής επανάστασης των Μουλάδων, «ζουν» δυο στρατιωτικές οντότητες, αυτή των Φρουρών της Επανάστασης και αυτή του Τακτικού Στρατού του Ιράν. Αυτές οι δυο στρατιωτικές οντότητες, εδώ και αρκετό καιρό είναι σε μια υπόγεια κόντρα μεταξύ τους και αυτό γιατί οι Φρουροί της Επανάστασης, παίρνουν την μερίδα του λέοντος, στα εξοπλιστικά, αλλά κυρίως γιατί οι οικονομικές απολαβές τους, είναι χαοτικά υπέρ τους, σε σχέση με τους συναδέλφους τους του Τακτικού Στρατού, κάτι που έχει παίξει τον καταλυτικό ρόλο στην όξυνση των σχέσεων μεταξύ τους. Αυτό το γνωρίζει καλά η Mossad και εδώ και πάρα πολύ καιρό έχει καταφέρει να διεισδύσει μέσα στον οργανισμό του Τακτικού Στρατού και έχει καταφέρει να τον ελέγχει σχεδόν απόλυτα, καθιστώντας τον ουσιαστικά την «Πέμπτη Φάλαγγά», εντός του Ιράν.
Πως θα κινηθούν οι ΗΠΑ και Ισραήλ και ο ρόλος του Τακτικού Στρατού του Ιράν.
Είπαμε ότι μέχρι τώρα είχαμε μόνο αεροπορικά και πυραυλικά πλήγματα κατά του Ιράν και μόνο κατά των θέσεων των Φ. τ. Ε., τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Όπως περιγράψαμε και παραπάνω, για να πέσουν αυτού του τύπου καθεστώτα, θα πρέπει να γίνουν χερσαίες επιχειρήσεις. Σε ένα κράτος με την έκταση, αλλά και του γεωγραφικού ανάγλυφου του Ιράν, αυτό ισοδυναμεί με αυτοκτονία, πολλοί αναλυτές λένε και όχι άδικα, ότι σε περίπτωση που οι Αμερικανοί θα επιχειρήσουν χερσαίο χτύπημα, θα βιώσουν νέο Βιετνάμ. Αυτό Αμερικανοί και Ισραηλινοί, το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά. Για τον λόγο αυτό έχουν πάρει τα μέτρα τους και θα εκδηλώσουν αυτού του είδους τις επιχειρήσεις, δια αντιπροσώπου. Θα έλεγε κανείς ότι θα πληρώσουν το Ιράν με το ίδιο νόμισμα, δηλαδή χρησιμοποιώντας proxies.
Τον ρόλο των συμμαχικών proxy;s, θα κλεισθούν να παίξουν οι Κούρδοι του Ιράν, είναι κάπου επτά εκατομμύρια πληθυσμός, και ο Τακτικός Στρατός του. Όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο, όλο αυτό το διάστημα, καμία βάση του Ιρανικού Στρατού δεν έχουν συμπεριληφθεί ως στόχος των Αμερικάνων και των Ισραηλινών, αεροπορικών επιδρομών, αυτό από μόνο του λέει πάρα πολλά σε όλους εμάς που ασχολούμαστε με θέματα γεωπολιτικής και αμυντικής ανάλυσης. Πως θα εξελιχθεί όλος αυτός ο σχεδιασμός; Η εκτίμηση που υπάρχει για την εξέλιξη των πραγμάτων είναι η εξής. Αρχικά οι ΗΠΑ, θα καταλάβουν Ιρανικό έδαφος, για τον λόγο αυτό μεταφέρονται Δυνάμεις Πεζοναυτών στην περιοχή του Κόλπου. Αυτή η χερσαία επιχείρηση, όπως είναι φυσικό θα δημιουργήσει πανικό και διάσπαση δυνάμεων, γιατί οι Φ. τ. Ε., θα κινηθούν για την ανακατάληψη του εδάφους, τότε θα δοθεί η εντολή σε Κούρδους και Τακτικό Στρατό, να χτυπήσουν. Με δεδομένο το χάος που θα έχει δημιουργηθεί, σε συνδυασμό με τη διάσπαση δυνάμεων, λόγο της αμερικανικής εισβολής η επίτευξη του στόχου, δηλαδή η πτώση του καθεστώτος θα είναι ζήτημα ημερών.
Το πιθανό «σημείο μηδέν».
Ποιο όμως είναι το κατάλληλο σημείο για τις αμερικανικές επιχειρήσεις; Όπως έχει αναφέρει, ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, κ. Ιωάννης Μπαλτζώης, τακτικά το σημείο που προσφέρεται για γρήγορη, αλλά και με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες, για τον αμερικανικό στρατό, αναλογικά μιλώντας πάντα σε σχέση με μια ευρείας κλίμακας επιχείρηση την Ιρανική ενδοχώρα, δεν είναι το νησί Χαργκ, όπως λέγεται από πολλούς, γιατί οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν την καταστροφή υποδομών, μη ξεχνάμε ότι εκεί είναι το σημείο εξόρυξη και εγκαταστάσεων διύλισης και αποθήκευσης του μεγαλύτερου παγκοσμίως πετρελαϊκού κοιτάσματος. Στόχος των αμερικανικών χερσαίων επιχειρήσεων θα είναι το μεγάλο λιμάνι του Ιράν, το οποίο δεν είναι άλλο από το Μπαντάρ Αμπάς, από το οποίο κινείται όλο το εμπόριο του Ιράν και παράλληλα είναι το κομβικό σημείο ελέγχουν των Στενών του Ορμούζ, μια και το λιμάνι αυτό είναι στην είσοδο των στενών. Αν στην εξίσωση αυτή συμπεριλάβει κανείς και το γεγονός ότι αποτελεί μεγάλο αστικό κέντρο του Ιράν, τότε αυτό, ναι με από τι μια αποτελεί φυσικό οχηρό για τον αμυνόμενο, αλλά ταυτόχρονα του δημιουργεί πρόβλημα στο να αμυνθεί με σαρωτικούς βομβαρδισμούς, όταν πατήσει το έδαφος εχθρικό πόδι και σε αυτό στοχεύει ο αμερικανικός σχεδιασμός. Στόχος των Αμερικανών ΔΕΝ θα είναι η κατάληψη ολόκληρης της πόλης που περικλείει το λιμάνι, αλλά μέρος αυτής, με στόχο τη δημιουργία ενός προγεφυρώματος, στο οποίο θα εγκλωβιστούν Ιρανοί πολίτες, με στόχο την αδύνατη αντίδραση της Φ.τ.Ε. αυτό βέβαια αν εφαρμοστεί στην πράξη είναι άλλη συζήτηση και αυτό γιατί στο Ισλάμ υπάρχει και ο παράγοντας «μάρτυρας της πίστεως». Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι ο κάθε πιστός του Ισλάμ, ο οποίος θα πέσει υπέρ της πατρίδας και του «ιερού αγώνα» επιβίωσης του Ισλάμ, τον καθιστά μάρτυρα, στην ισλαμική συνείδηση. Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι όσοι θανατωθούν, κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής, θεωρούνται μάρτυρες για το Ισλάμ και σε μια Σιιτική χώρα όπως το Ιράν, αυτό παίζει βασικό ρόλο στην εξέλιξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων και αυτό θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψιν το Αμερικανικό Πεντάγωνο.
Συμπεράσματα.
1. Εδώ που έχει φτάσει το πράγμα, οι χερσαίες επιχειρήσεις είναι μονόδρομος τόσο για τον πρόεδρο Τραμπ, γιατί θα πρέπει να δικαιολογήσει την αμερικανική εμπλοκή σε αυτόν τον πόλεμο, τόσο στον αμερικανικό λαό, το Νοέμβριο έχουμε τις ενδιάμεσες εκλογές και θέλει να πάει όντας νικητής αυτού του πολέμου, όσο και στο Κογκρέσο, του οποίου θα πρέπει να πάρει την έγκριση για την περεταίρω εμπλοκή. Με βάση την αμερικανική νομοθεσία ο πρόεδρος έχει τη δυνατότητα να διατάξει, χωρίς έγκριση, ειδικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά με ορίζοντα τους δυο μήνες, μετά την πάροδο αυτής της προθεσμίας, απαιτείται η έγκριση από το Κογκρέσο.
2. Οι χερσαίες επιχειρήσεις είναι μονόδρομος και για το Ισραήλ, γιατί που θα ξαναβρεί τέτοια ευκαιρία, για να απαλλαγεί μια και καλή, από τον μοναδικό, αλλά θανάσιμο εχθρό του.
3. Ένας ακόμα λόγος που οι ΗΠΑ θέλουν την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος τη Τεχεράνη και η εγκαθίδρυση, μιας ελεγχόμενης από αυτό κυβέρνησης, είναι ότι θα μπορεί να ελέγχει στον απόλυτο βαθμό τις ενεργειακές ροές προς την βασική του αντίπαλο, που είναι η Κίνα.
4. Όσο και αν επί χάρτου η κατάληψη του λιμανιού του Μπαντάρ Αμπάς, μοιάζει «εύκολή υπόθεση», ουσιαστικά δεν είναι, πρώτων για λόγους φυσικής οχύρωσης, λόγο του αστικού ιστού και δεύτερων λόγω της ισλαμικής ψυχοσύνθεσης.
