Το εδάφιο της ημέρας (Προς Τίτο γ’ :(4-5))

«Αλλ’ ότε εφανερώθη η χρηστότης και η φιλανθρωπία του Σωτήρος ημών Θεού, ουχί εξ έργων δικαιοσύνης, τα οποία επράξαμεν ημείς, αλλά κατά το έλεος αυτού έσωσεν ημάς» (Προς Τίτο γ’ :(4-5))

Κάποια παράδοση λέει για κάποιον που ενώ ταξίδευε μια σκοτεινή νύχτα τον έπιασε μια φοβερή καταιγίδα. Βλέπει ένα φως και τρέχοντας χτυπά την πόρτα φωνάζοντας να του ανοίξουν για να γλυτώσει απ’ την καταιγίδα «Δεν μπορώ» λέει μια αυστηρή φωνή από μέσα, «είμαι η δικαιοσύνη, σου αξίζει να τιμωρηθείς».

Τρέχοντας ο άνθρωπος φθάνει μπροστά σε κάποια άλλη πόρτα και χτυπά, όμως μια φωνή από μέσα του λέει: «Είμαι η αλήθεια. Ποτέ δε σου άρεσε η συντροφιά μου. Πώς με θυμήθηκες τώρα;».

Απελπισμένος ο άνθρωπος τρέχει και χτυπά μια άλλη πόρτα «Παρακαλώ άνοιξέ μου. Ποιός κάθεται εδώ;». Μια πρόθυμη φωνή από μέσα απαντά «εδώ κάθεται το έλεος» κι αμέσως η πόρτα ανοίγει «πέρασε μέσα σε περίμενα πολύ καιρό».

Πράγματι ενώ η δικαιοσύνη του Θεού μας καταδικάζει γιατί είμαστε αμαρτωλοί, το έλεος Του μας δέχεται και μας σώζει.

Φίλε μας, αναγνώρισε ότι είσαι αμαρτωλός και ζήτησε το έλεος του Θεού.

Καλημέρα ευλογημένη μέρα να περάσουμε και πάλι!

Φιλικά

Γιώργος Δημητριάδης

Το εδάφιο της ημέρας (Προς Τίτο γ’ :(4-5))