ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το «Άγνωστο» Πραξικόπημα
Η αθέατη σύγκρουση για την «ψυχή» του Κινήματος, η Συμφωνία της Μαδρίτης, η προδοσία του Οτσαλάν και ο ρόλος του Βουλευτή Πέλλας Θεόδωρου Γεωργιάδη στην αντίσταση κατά του «εκσυγχρονισμού».
Ρεπορτάζ: Μίλτος Παπαδημητρίου
Μια συγκλονιστική πολιτική αποκάλυψη έρχεται στο φως, φωτίζοντας τις αθέατες πτυχές της περιόδου 1996-2000, όταν το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν σε έναν άτυπο «εμφύλιο» πόλεμο. Πρόκειται για την ιστορία μιας ανατροπής που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ: Την προσπάθεια της πατριωτικής πτέρυγας να ανακόψει τη διολίσθηση της κυβέρνησης Σημίτη προς τον νεοφιλελευθερισμό και τον εθνικό συμβιβασμό.
Η Αντίσταση στην «Μετάλλαξη»: Το Μέτωπο των 95
Όλα ξεκίνησαν το 1996, αμέσως μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Η συγκυβέρνηση Σημίτη, με τον «αφανή εταίρο» Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, άρχισε να ξηλώνει την πατριωτική στρατηγική του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.
Στις 11 Απριλίου 1997, σημειώθηκε η πρώτη μεγάλη ρωγμή. Συνολικά 95 στελέχη (62 Βουλευτές και 33 μέλη της Κ.Ε.) υπέγραψαν ένα αυστηρό κείμενο-τελεσίγραφο, καλώντας τον Σημίτη να στοιχηθεί πίσω από την «Ανδρεϊκή» πολιτική. Μεταξύ των κορυφαίων ονομάτων που ύψωσαν ανάστημα, ξεχωρίζει η παρουσία του Βουλευτή Πέλλας Θεόδωρου Γεωργιάδη, ο οποίος συντάχθηκε με τους «θεματοφύλακες» των παρακαταθηκών του Ανδρέα, προειδοποιώντας ότι η ανοχή εξαντλείται.
Το «Εθνικό Προσκλητήριο» και η Συμφωνία της Μαδρίτης
Η ένταση κορυφώθηκε τον Απρίλιο του 1997 με την επιστολή των 32 Βουλευτών, οι οποίοι απείλησαν με άρση της στήριξης προς την κυβέρνηση αν άνοιγε διάλογος για κυριαρχικά δικαιώματα με την Τουρκία.
Ωστόσο, η «προδοσία της Μαδρίτης» τον Ιούλιο του 1997, όπου ο Σημίτης αναγνώρισε «ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο, προκάλεσε σεισμό. Οι «22» πατριώτες βουλευτές (μεταξύ των οποίων οι Ανωμερίτης, Βαλυράκης, Πεπονής, Χαραλαμπόπουλος και Χρυσανθακόπουλος) κατήγγειλαν τη διολίσθηση σε επιλογές που νομιμοποιούσαν τον επεκτατισμό της Άγκυρας.
Το Δείπνο στη Γλυφάδα και το Σχέδιο για Νέο Κόμμα
Στις 19 Απριλίου 1998, στο σπίτι του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου στη Γλυφάδα, στήθηκε το «στρατηγείο» της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Τριάντα βουλευτές, έντιμοι αγωνιστές με περγαμηνές εξοριών και βασανιστηρίων, αποφάσισαν να συγκροτήσουν συμπαγές μέτωπο.
Εκείνη την περίοδο, το σχέδιο για ένα νέο ΠΑΣΟΚογενές κόμμα, με μεταβατικό αρχηγό τον Κάρολο Παπούλια, ήταν πάνω στο τραπέζι. Η ρήξη έφτασε στο όριο όταν ο Σημίτης, πιεσμένος από τους «11» που αρνούνταν να ψηφίσουν κυβερνητικά νομοσχέδια, απείλησε με διάλυση της Βουλής και καταγγελίες για «αποστασία». Η παρέμβαση του Απ. Κακλαμάνη λειτούργησε ως πυροσβεστήρας, αποτρέποντας τη διάσπαση την τελευταία στιγμή.
Η Εθνική Μειοδοσία του Οτσαλάν
Το τελειωτικό πλήγμα στις σχέσεις της πατριωτικής πτέρυγας με το «Σημιτικό μπλοκ» ήρθε τον Φεβρουάριο του 1999 με την παράδοση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
«Η Ελλάδα εμφανίζεται ως συνεργός της Άγκυρας», δήλωσαν οκτώ κορυφαίοι βουλευτές (Βαλυράκης, Βερυβάκης, Καψής, Χρυσανθακόπουλος κ.ά.), απαιτώντας παραιτήσεις υπουργών.
Η εξαγριωμένη κοινή γνώμη οδήγησε στην αποπομπή των Πάγκαλου, Παπαδόπουλου και Πετσάλνικου, όμως η ζημιά είχε ήδη γίνει.
Το Τέλος μιας Εποχής
Στις εκλογές του 2000, το «Σημιτικό μπλόκ» χρησιμοποίησε κάθε μέσο –ακόμη και χιλιάδες προσλήψεις stage– για να εξοβελίσει τους Ανδρεοπαπανδρεϊκούς. Οι Κεντρώοι του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ηττήθηκαν, και ο χώρος καταλήφθηκε ολοκληρωτικά από τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη.
Η ιστορία αυτή παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση της εποχής που η πολιτική είχε «ψυχή», και ορισμένοι βουλευτές, όπως ο Θεόδωρος Γεωργιάδης, επέλεξαν να συγκρουστούν με το κατεστημένο παρά να εξαργυρώσουν την πίστη τους με υπουργικούς θώκους.
