Η ευρύτερη περιοχή της Πέλλας δεν μπορεί να επαίρεται για την αρχιτεκτονική της, παρότι θα μπορούσε να κατέχει θέση αξιοπρέπειας. Τις δεκαετίες του 1920 και μετέπειτα άρχισε η οικιστική ανάπτυξη και αλλαγή του αστικού χώρου. Σπίτια διώροφα με μικρό μεταλλικό μπαλκόνι στον επάνω όροφο και πλατύσκαλο στην είσοδο. Η ομορφιά της λιτότητας και του μινιμαλισμού. Στο εσωτερικό τους χτιστά τζάκια και εσωτερική σκάλα. Αργότερα οι χαμηλές κατοικίες με την υπερυψωμένη βεράντα έδιναν το κοινωνικό στίγμα του μεσοπολέμου και της μεταπολεμικής Ελλάδας. Τα δημόσια κτήρια που κοσμούσαν τις πόλεις της επαρχίας, ακολουθούσαν κι αυτά με τη σειρά τους το πνεύμα της εκάστοτε εποχής.
Βράδυ στα Γιαννιτσά και η ομορφιά του κτηρίου με κάλεσε σε ομολογία θαυμασμού αλλά και λύπης για τη φανερή εγκατάλειψη του.
Παλαιό Νοσοκομείο Γιαννιτσών: Κλασική αρχιτεκτονική έκφρασης μιας εποχής, με τον υπέροχο περίβολο να ενδυναμώνει την αισθητική του. Σήμερα εικόνα παραίτησης, απουσία φωτισμού ανάδειξης, σπασμένα τζάμια και έντονες φθορές.
Όχι, δεν είναι απαραίτητο το παρελθόν και η ιστορία που κουβαλά ο κάθε δρόμος, το κάθε κτήριο, η κάθε πόλη. Θα αφήσουμε την ευαλωτότητα στον χρόνο και τη φθοροποιό του δύναμη, αυτός ξέρει να αφανίζει τα πάντα, και κάποια στιγμή κάποιοι θα πούμε “δε γινόταν, δυστυχώς, τίποτε.., η γραφειοκρατία.., αποτελεί δημόσια περιουσία… “
Οι πόλεις προβάλλουν το χθες και προσδιορίζουν το αύριο, μόνο έτσι είναι αληθινές, όταν δίνουν θέση στη μνήμη και σχεδιάζουν το μέλλον ως “δοχείο ζωής”.
Παρεκκλίνει η φαντασία μου και αντί να ακούω ετερόκλητες μουσικές από τα γύρω καφέ, ακούω jazz, κλασική μουσική, παρακολουθώ μικρά θεατρικά σχήματα,
Στην περιοχή μας που εμφιλοχωρούν οι απόψεις αποκρουστικού πατριωτισμού ας προβληματιστούμε γι αυτά που συγκροτούν την πραγματική ταυτοτική ιδεολογία μας κι ας αφήσουμε τις εκδηλώσεις του στείρου και επικίνδυνου εθνικισμού υποκουλτούρας.
Οφείλουμε να διαφυλάξουμε τις αναμνήσεις μας από τη λήθη. Τα μνημεία, τα κτήρια είναι κατασκευές των ανθρώπων, αποτελούν μέρος των συλλογικών αναπαραστάσεων και στόχο έχουν τη δημιουργία κοινωνικής μνήμης.
Εκτός βέβαια κι αν κάποιοι δεν χρειάζονται τις αναμνήσεις!
