Η Πέλλα δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή του χάρτη. Είναι ένας νομός που ζει, αναπνέει και κινείται μέσα στα χωράφια, στις μονάδες μεταποίησης και στα φορτηγά που μεταφέρουν τους καρπούς της μακεδονικής γης σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό και η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, που «φρενάρει» την παγκόσμια οικονομία, χτυπά την πόρτα μας με διπλή ορμή.

Το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι μια αναγκαία «ασπίδα», αλλά ας μην γελιόμαστε: για τον παραγωγό της Αριδαίας, του Παλαιφύτου ή της Κρύας Βρύσης, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η αισχροκέρδεια, αλλά η ίδια η βάση του κόστους.

Το ντίζελ ως «αιμορραγία»

Όταν το πετρέλαιο κίνησης πλησιάζει τα 1,85€, η καλλιεργητική περίοδος ξεκινά με «βαρίδια». Ο αγρότης της Πέλλας δεν χρησιμοποιεί το καύσιμο για αναψυχή· το χρησιμοποιεί ως εργαλείο επιβίωσης.

• Τα τρακτέρ που πρέπει να οργώσουν.
• Οι αντλίες για το πότισμα.
• Τα φορτηγά που θα μεταφέρουν το ροδάκινο και το κεράσι.

Κάθε σεντ αύξησης στην αντλία μεταφράζεται σε χιλιάδες ευρώ επιπλέον κόστους στο τέλος της χρονιάς. Αν σε αυτό προσθέσουμε τις ανατιμήσεις σε λιπάσματα και ζωοτροφές —που επίσης επηρεάζονται από την ενέργεια— το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.

Η ανάγκη για τοπική στήριξη

Το αίτημα των φορέων για τις 120 δόσεις δεν είναι πολυτέλεια, είναι αίτημα επιβίωσης. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις των Γιαννιτσών και της Έδεσσας, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της τοπικής οικονομίας, δεν αντέχουν άλλους κραδασμούς.

Το πλαφόν έως τις 30 Ιουνίου θα προσφέρει μια προσωρινή ανάσα, αποτρέποντας τα χειρότερα. Όμως, η πολιτεία οφείλει να δει το «ειδικό βάρος» περιοχών όπως η Πέλλα. Η επιστροφή του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο και η γενναία ρύθμιση οφειλών είναι τα μόνα μέτρα που μπορούν να κρατήσουν την παραγωγή όρθια.

Η Πέλλα παράγει πλούτο για όλη τη χώρα. Είναι ώρα η χώρα να διασφαλίσει ότι αυτός ο πλούτος δεν θα χαθεί στους δρόμους της ενεργειακής ακρίβειας.